Ωραίες ταινίες: La grazia
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Ιταλίας έχει ένα παρατσούκλι: “μπετόν αρμέ”. Ο κόσμος τον αγαπάει γιατί είναι δίκαιος κι έντιμος, αλλά αυτός δε βλέπει την ώρα να τελειώσει η θητεία του. Είναι κουρασμένος, είναι βαρετός και κυρίως διστάζει πολύ. Υπάρχουν κάποιες σημαντικές αποφάσεις που πρέπει να πάρει κι όλο το αναβάλλει.
Μέσα σε όλα αυτά ζει με το κενό από το θάνατο της γυναίκας του. Κι από τη μία του είναι πολύ μεγάλη η έλλειψη της, από την άλλη δεν μπορεί να ησυχάσει από την ιδέα ότι τον είχε απατήσει πριν 40 χρόνια.
Τελικά όμως αυτό το “μπετόν αρμέ” είναι το πρόβλημα του. Γιατί αυτό που πραγματικά θέλει είναι να νιώσει είναι η έλλειψη βαρύτητας. Το να είναι ανάλαφρος.
Με τον Sorrentino δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός γιατί πιστεύω ότι κάθε του σκηνή, κάθε του διάλογος, κάθε του μουσικό θέμα είναι ένας κόσμος ομορφιάς.
Για τις ταινίες του θα φτιάχτηκαν οι πιο μεγάλες οθόνες, τα Dolby Atmos και τα καθίσματα που είναι σαν ανάκλιντρα και ξαπλώνεις για να το ευχαριστηθείς περισσότερο.
Το άλλο ωραίο είναι ότι καμία του ταινία δε μοιάζει με τις άλλες, όμως σε όλες υπάρχει η ταυτότητα του, το καταλαβαίνεις αμέσως. Και το ότι συνεχίζει να φτιάχνει ταινίες μόνο στα Ιταλικά συμβάλλει πολύ στο καλό αποτέλεσμα. Τα Ιταλικά, αυτό το ξέρουν όλοι, είναι η ωραιότερη γλώσσα στον κόσμο.
Οι ηθοποιοί του Sorrentino είναι πάντα ιδιαίτεροι όσο μικρός κι αν είναι ο ρόλος τους. Είναι από τις περιπτώσεις που τους θυμάσαι κι ας έχουν περάσει χρόνια που έχεις δει την ταινία. Είναι φάτσες, αρχέτυπα, περιπτωσάρες.
Εδώ πάντως ο Toni Servillo, πολύ διαφορετικός από το La grande bellezza, κρατάει όλη την ταινία και την πάει τέλεια. Αρκεί να κουνήσει λίγο το βλέφαρό του και να αλλάξει εντελώς η ατμόσφαιρα σε μια σκηνή. Αν ακούσεις τη φωνή του χωρίς να τον βλέπεις, νομίζεις ότι μιλάει 30άρης.
Το La grazia, όπως και όλες οι ταινίες του Sorrentino δεν είναι mainstream. Αν δε σου κάνει ο τρόπος του, μπορεί να τη βρεις αργή, χωρίς δράση, πολύ εσωτερική ή απαιτητική. Αν όμως σου ταιριάζει το στυλ του, τότε μιλάμε για τις πιο ωραίες αισθήσεις που μπορείς να πάρεις μέσα από μια ταινία του σινεμά.
Κάθε μα κάθε φορά που βλέπω μια ταινία του Sorrentino την επόμενη μέρα θέλω να την ξαναδώ για να ξαναμπώ σε αυτόν τον κόσμο.
